Szwajcarska ustawa bankowa pochodzi z 1934 r., co dobitnie świadczy o stabilności tamtejszego systemu bankowego. Istota tajemnicy bankowej w tym kraju polega na zakazie informowania - przez bank i jego pracowników oraz przez osoby sprawujące nadzór nad bankiem - osób trzecich o sytuacji finansowej klienta i o wszelkich jego dotyczących operacjach bankowych. T
ajemnicą bankową objęte są wszystkie informacje (liczbowe, opisowe, itp.) dotyczące relacji klienta z bankiem, a także informacje o samym kliencie, które uzyskał bank w trakcie współpracy z nim. Tylko klient może zwolnić bank z zachowania tajemnicy, choć legislacja szwajcarska - z powodów opisanych wcześniej - przewiduje od tej reguły nieliczne i ściśle określone wyjątki. Prawo do ochrony sfery prywatnej nie obowiązuje wtedy, gdy toczy się postępowanie karne przeciwko danej osobie w związku z tzw. praniem pieniędzy, korupcją, ujawnieniem przez nią informacji poufnych lub tajnych (np.tajemnicy państwowej) i oszustwami podatkowymi.